| Welkom op Zweinstein Aftermath! Momenteel ben je niet ingelogd en kun je niet alle functies van het forum gebruiken. Wanneer je dit wel wilt doen, raden wij je aan om lid te worden van de RPG. Ben je al een lid? Log dan in om gebruik te maken van alle functies. Veel plezier! |
- Pages:
- 1
- 2
| Les 1: Toverstokwetgeving 18de Eeuw; Tweedejaars (Alle Afdelingen) | |
|---|---|
| Tweet Topic Started: Nov 11 2007, 03:53 PM (500 Views) | |
| Deleted User | Nov 11 2007, 03:53 PM Post #1 |
|
Deleted User
|
Het was een lekkere dag joh, heerlijk. Joshua genoot nu al en de dag was nog niet eens op zijn hoogtepunt. Het was ideaal weer en de deur zat nog dicht. Hij had het vorige uur een vrij uur gehad en dat was wel fijn voor hem, aangezien hij het verder toch redelijk druk had met het eerste huiswerk en natuurlijk met Ivah en de kinderen. Vandaag had hij gelukkig zijn kinderen niet in zijn les, maar door de afgelopen nacht was Joshua wel redelijk vermoeid geraakt. De kinderen waren om elf uur en om drie uur wakker geweest en hadden gehuild bij het leven. De één om een schone luier, de andere om eten, maar uiteindelijk kregen ze allebei een schone luier en wat te eten. Toch moest er een schema komen voor het voeden van die twee, want ze zouden niet lang door kunnen gaan met het midden in de nacht wakker gemaakt worden voor voeding. Joshua had de ramen tegen elkaar open staan en zelfs dan was het nog redelijk heet. Zijn mantel hing losjes over zijn schouders heen, maar hij zou de leerlingen vandaag permissie geven om hun mantel uit te doen tijdens de les, wanneer ze deze te warm vonden. Deze konden ze dan uiteraard aan de rugleuning van de stoelen hangen. Joshua dacht niet dat de leerlingen er iets op tegen hadden om in hun bloesjes te gaan zitten in de les. Het was tenslotte al warm genoeg. Dat het warm was, was ook goed te zien aan de tijdlijn. De figuren op de tijdlijn hadden zich aangepast aan het weerbeeld. Waar je figuren uit de middeleeuwen met een waaier en een parasol zag, zag je figuren uit het nabije heden zwemmen in badpak of bikini of zwembroek of zwemshort. Ze hadden even lak aan hun precieze positie op de tijdlijn en Joshua kon het ze ook maar moeilijk kwalijk nemen. Hij had ze echter wel ingelicht over de les en waarover deze zou gaan. Het stond ook op het bord aangegeven. Tweedejaars, Welkom Terug Bij Geschiedenis van de Toverkunst Les 1 Toverstokwetgeving 18de eeuw Ze zouden het rustig aan doen in deze les, maar desondanks zouden ze toch ook een serieus aspect behandelen uit het verleden van de magie. De tweedejaars kenden zijn manier van les geven al een beetje dus dat scheelde uitleg. Ook wisten ze dat bij hem interactie over het vak boven het harde blokken over zijn vak stond. Het was voor hem van belang dat ze zelf een idee konden scheppen over de geschiedenis dan dat ze er serieus ook hard voor gingen blokken. Met een glimlach opende Joshua de deur van zijn lokaal. Als hij dat niet deed, dan zouden de leerlingen niet binnen kunnen komen en dan zou zijn les al in duigen vallen voor deze überhaupt was begonnen. Met een tikje van zijn toverstok klikte het slot dan ook open en ging de klink naar beneden, zodat deze op een heel rustig tempo open kon zwaaien. Niemand kon een deur tegen zijn of haar neus aan krijgen wanneer deze persoon zou opletten, want de deur ging maar heel langzaam open. Ondertussen nam Joshua plaats op de hoek van zijn bureau, waar hij met een been boven de grond bungelde en met zijn andere been op de grond stond. Hij keek naar de deuropening. De leerlingen zouden gaan binnenstromen. De lessen zijn open!!! |
|
|
| Mirry Davis | Nov 26 2007, 01:52 PM Post #2 |
![]()
|
"Nenenenenenenenenenenenene batman! tududududududududu baaaaaaaaattttmaaaaan!" schetterde Mirry terwijl hij over de gang van de eerste verdieping rende. Hij had zijn gewaad zodanig omhoog getrokken dat deze achter hem aan flapperde. Over een paar minuten moest hij eigenlijk bij Geschiedenis zijn, maar de doden kon vast wel een minuutje langer wachten. "Naar de batmobiel!" galmde Mirry weer terwijl hij een breed gebaar maakte met zijn mantel en vervolgens zijn arm en mantel voor de onderkant van zijn gezicht sloeg. Zijwaarts als een krab liep hij het lokaal in en ging op de zoom van zijn gewaad staan. Met een kreep die alleen als 'auwgoels!' beschreven kon worden, zeilde de blonde jongen door het lokaal heen, languit over één van de tafeltjes. "Ik ben er professor!" riep de jongen echter meteen vanonder zijn gewaad terwijl hij overeind sprong en met zijn armen wapperde om zichzelf uit de knoop te kunnen krijgen. Zijn haren zaten alle kanten op en zijn gezicht was knalrood terwijl hij ging zitten en zei: "Goedemiddag Professor!" Joshua: Gestoord, echt gestoord. +2 punten voor je gestoordheid :P |
![]() |
|
| Aristo Wardner | Nov 30 2007, 10:08 PM Post #3 |
![]() ![]()
|
Met zijn rooster in de hand liep Aristo door de bezweringengang op de tweede verdieping. Hij bestudeerde hij vodje aandachtig – roosters aflezen zorgde bij hem op de een of andere manier nog altijd voor problemen – maar kwam uiteindelijk tot de conclusie dat hij inderdáád Geschiedenis van de Toverkunst had, op de eerste verdieping. Aristo rende de trap af – op de trap mocht je rennen zonder je waardigheid in het geding te brengen – en begaf zich naar het gebruikelijke Geschiedenislokaal. Op de gang kwam hij echter al een medeleerling tegen, en niet zomaar een medeleerling ook. Mirry Davis rende luid schreeuwend en wapperend richting hetzelfde lokaal. “Naar de batmobiel!” Terwijl Aristo verbaasd zijn wenkbrauwen optrok begaf Davis zich – zijwaarts – door de deur. Misschien paste hij er anders niet door, bedacht Aristo zich vals grinnikend, en hij volgde zijn jaargenoot naar binnen. Daar stond dezelfde Davis vrolijk verder te wapperen. Aristo’s wenkbrauwen kropen nog iets verder omhoog terwijl hij een langzaam “Juist ja…” liet horen. Die Huffels waren toch ook onbegrijpelijk. “Nou Batman,” ging Aristo verder, “Je maakt het hier op school in ieder geval een stuk minder saai.” Langzaam verscheen er een grijns op zijn gezicht. “Jezus man. Tudududu batman! Je bent ook wel een enorme Húffel hè?” Grinnikend liet hij zich naast Davis op een stoel vallen. “Hoe is het er verder mee?” Joshua: Een antwoord die nou ook echt waar kan zijn. 2 punten (omdat deze wat minder gestoord is :P ) |
![]() |
|
| Deleted User | Dec 4 2007, 01:49 PM Post #4 |
|
Deleted User
|
Laat ze maar lachen. Er kwam een waas van zwart en geel voorbij. Zoef en weg was het. Alice keek raar naar de laatste gestalte van een jongen van Huffelpuf die haar als een gek voorbij was gesjeest. Alice glimlachte en zat er even aan te denken om hem achterna te sjeesen, maar dat zou er vast helemaal gek uit zien. Dat kon ze niet maken voor het imago van de Ravenklauwers. Hoewel het dan misschien wel moeilijk was om je te vestigen op een plek als deze, kon je, je nog wel naar bepaalde maatstaven gedragen en Alice klonk nu veel te volwassen voor een kind van twaalf. Ze keek even verbaasd voor zich uit en besloot toen dat ze wat meer lol moest gaan hebben en dus ging ze al huppelend achter de Zwadderaar aan de klas in van de les Geschiedenis van de Toverkunst. Het tafreel was te overzien en met een glimlach begroette Alice de professor die er charmant bij zat in zijn houding. Alice voelde een blos opkomen en keek toen van hem af. Wat was die gast in de vakantie veranderd zeg. Zijn baardachtige geval was eraf gegaan en zijn haren waren duidelijk ingekort. Desondanks stond dit hem ook nog wel. Hij was en bleef professor Leefling Deze les zou vast een les zijn zoals altijd. Eentje waar van alles in te beleven viel en het feit dat Mirry op spectaculaire wijze het lokaal was binnengestormd, de leraar een totale metamorfose had ondergaan en Wardner weer zoals altijd een opmerking plaatste, gaf maar weer te kennen dat die kans inderdaad groot was. Ze had er zin in en zou zeker kijken wat ze allemaal zou kunnen doen om het ook leuk te maken. Voorlopig besloot ze naast Mirry plaats te nemen en hem op een vrolijke manier goedendag te wensen. Ze keek hem even geïnteresseerd aan. Die jongen had wel wat in zich, humor, gevoel, menselijkheid, van alles. Ze grijnsde. Die jongen was een aardige jongen. |
|
|
| Mattia Padrone | Dec 7 2007, 01:54 PM Post #5 |
![]()
|
((Bij gebrek aan maffe dingen om uit te halen.. een anti-mafheidspost.)) Het was een doodgewone dag. Het was bloedheet, maar toch was het een doodgewone dag. Mattia had twee verschillende sokken aan, maar toch was het een doodgewone dag. De dag was zelfs zó doodgewoon, dat Mattia niet eens meer merkte hoe zijn voeten hem richting het lokaal voerden. Daar aangekomen had Mirry de gedaante van een mislukte batman aangenomen. Mirry was altijd vreemd en maf en anders.. daar was niets ongewoons aan. Er waren geen griffoendors in het lokaal. Ook dit was voor Mattia écht geen verassing meer. Griffoendor, de afdeling die vroeger vooruitstrevend en heldhaftig zou moeten zijn geweest, was nu een afdeling van spijbelen en stiekem vieze plaatjes kijken terwijl ze zich verscholen hielden achter een muurtje of wandkleed. Tenminste, dat had Mattia gehoord. Met een smak smeet hij zijn boeken op het eerste de beste tafeltje dat hij kon vinden. Hij knoopte zijn mantel los en hing hem over zijn stoel. Iedere leraar die het zó vreselijk heet in zijn lokaal kon weten te krijgen had vast ook wel de hersenen om te bedenken dat zijn leerlingen dood zouden zijn voor het einde van de les als ze niet snel iets zouden uittrekken. Misschien was dat ook wel precies zijn plan. Mattia wierp een korte blik op het kortgeknipte kapsel van hun professor geschiedenis. Viezerik. Wardner praatte met Mirry. Was dat ongewoon? Een zwadderich die vrijwillig een gesprek begint met een huffelpuffer was inderdaad ongewoon, maar als je eens dat kapsel van Wardner onder de loep nam, dan kwam je al snel tot de conclusie dat deze jongeman wel hield van een beetje ongewoon zijn. En dus was dit voor zijn doen aardig gewoon. Alice keek dromeriger dan ooit. De blik in haar ogen was zo wazig, dat je haast uit beleefdheid een zeem of iets dergelijks aan Alice zou aanbieden. Ja, Alice had deze les een erg hoge graad van Sheela-heid bereikt. Eerst bleef de blik van het meisje rusten op de docent en vervolgens begon ze een staar-o-lympics richting Mirry, die zich inmiddels al weer een stukje minder idioot gedroeg. Mattia schudde meewarig zijn hoofd. Een figuur op de tijdlijn was gehuld in een ultrastrakke felgroene tangaslip en zwaaide enthousiast naar de mensen in het lokaal waarna hij zijn push-ups vervolgde. Wat een wereld toch. Misschien kon Mattia maar beter gewoon zijn boek voor zich pakken en beginnen te lezen bij het onderwerp wat op het bord stond. Dat leek hem het beste. Joshua:+3 voor je doodgewoonheid :lol: |
![]() |
|
| Deleted User | Dec 19 2007, 12:27 PM Post #6 |
|
Deleted User
|
Joshua keek gefascineerd naar de verschijning van een afdelingsleerling van hem. Het was een heel aparte gewaarwording om een leerling binnen zien te stuiven die zich voor deed als Batman. Joshua’s ogen werden groot toen hij finaal op zijn plaat ging en over enkele van zijn tafeltjes Joshua zag hoe er een Zwad naar binnen kwam en eigenlijk maakte deze exact de opmerking die Joshua ook in gedachten had. De Huffel maakte de school inderdaad een stukje minder saai en zelfs de Zwad leek dat wel te waarderen, hoewel je Mirry Davis ook gewoon knettergek kon noemen. Alleen de opmerking ‘Je bent me ook wel een enorme Húffel, hè?’ kon Joshua niet zo heel erg waarderen, maar hij liet het maar tussenbeide. De jongen wist het goed te brengen en het had niet beledigend geklonken en dus zou hij gewoon wachten tot de volgende leerling die zou binnenkomen. De leerling die na Wardner, de Zwad, binnen kwam, was Alice Weedroph, beter bekent als de wereldverbeteraar met de bijna The Saint. Joshua hield de boel wel een beetje in de gaten en hij vond het grappig hoe leerlingen elkaar aan het noemen gingen. Tenslotte waren ze onder elkaar toch een soort van groep, hoewel ze dat niet altijd wilden erkennen. Joshua glimlachte naar haar, want haar blik stond goed. Het leek erop of zelfs de jonge Raaf zin had in de les. Ongestoord ging Joshua’s blik daarna weer naar de deur, niet oplettend of er mogelijk nog andere leerlingen plaats namen, maar hij keek naar de persoon uit Huffelpuf die nu binnen liep. Hij zag er doodnormaal uit en hij zou het dan vast ook wel doodnormaal vinden om in deze les aanwezig te zijn en de les gewoon op goed geloof te volgen. Joshua vond het wel welletjes. Hij stond op vanaf zijn bureau en liep naar de deur. Deze sloot hij en met een tikje van zijn toverstok, hoorde je een klik. De deur was van binnenuit open te krijgen, maar van buiten zouden ze zijn lokaal niet meer kunnen betreden. Hij keek dan ook vrolijk naar de klas en liep weer terug naar zijn bureau, waar hij net als net weer op de punt ging zitten. Hij keek de leerlingen stuk voor stuk eventjes aan en wees toen met zijn toverstok op het bord. Er lichtten twee regels eventjes op. Les 1 Toverstokwetgeving 18de eeuw “Deze les gaan we de Toverstokwetgeving in de 18de eeuw behandelen”, zei Joshua op respectabele vriendelijke toon. “Om het leuk te houden, gaan we eerst wat oriënteren aangaande het onderwerp de Toverstokwetgeving van de 18de eeuw. Kan iemand mij misschien vertellen wat deze Toverstokwetgeving ongeveer inhoud?” Joshua keek de klas rond. Het was op zich een vraag die ze zouden kunnen weten, maar desondanks was het niet altijd even makkelijk. Hij ging ietsje verzitten en besloot dat de vraag respectabel en beantwoordbaar was. [Let op: In deze les is het veel improviseren, maar deze vraag moet je toch echt naar realiteit beantwoorden. Wie het eerst gokt, wie het eerst wint.] |
|
|
| Mattia Padrone | Dec 20 2007, 03:12 PM Post #7 |
![]()
|
Mattia stak zijn arm op. Niet omdat hij verwachtte dat de leraar hem een beurt ging geven en dat hij dan zijn mond open mocht doen, nee dat duurde menig leerling op deze school te lang. Daarom begon Mattia gelijk nadat hij zijn hand opgestoken had te praten. Zijn stem galmde op een dreunende toon door het lokaal, zonder klemtonen, interpunctietekens of welk teken van leven dan ook. Toverstokwetgeving, dat kende hij. Hij gedroeg zich er niet altijd helemaal precies naar, maar meestal voldeed hij ook wel aan de eisen gesteld door de toverstokwetgeving. Deze eisen was hij op dit moment doodkalm aan het opnoemen, alsof het zijn dagelijkse bezigheid was. "De toverstokwetgeving is in het leven geroepen om problemen met accidentele magie te voorkomen en de koboldenoproer van destijds te onderdrukken. De belangrijkste regel van de toverstokwetgeving is de grondregel, waarin staat dat iedere tovenaar of heks vanaf elf jaar het recht heeft om een toverstok te bezitten, tenzij anders is beslist door het ministerie. Er zijn vijf paragrafen gewijd aan uitzondereingen op deze regel, vervolgens worden er een paar artikelen gewijd aan de juiste draagwijze van een toverstok en er bestaan nog veel verschillende artikelen over dingen waar een toverstok wél en niet voor gebruikt mag worden en er zijn maar liefst drie artikelen gewijd aan de bevoegdheden van toverstokmakers. In artikel drie van de wet op het toverstokgebruik wordt vermeld dat geen enkel niet-menselijk wezen toegestaan is om een toverstok bij zich te dragen of te gebruiken." Met een onstpannen gezicht maar met longen die op springen stonden haalde Mattia gierend adem. Voor het eerst in een half jaar tijd begon hij zich weer af te vragen waarom hij in vredesnaam nooit in Ravenklauw was gesorteerd. De eindconclusie van dit vraagstuk had hij al vele malen eerder gevormd en lag klaar in zijn hoofd; zij zouden wel iets hebben wat hij niet bezat. Een extra talent die niet op deze manier aan te leren was. Hij zuchtte en besloot Alice haar voorbeeld te volgen. Hij zou de docent dit uur maar aan gaan staren, dan kon hij aan de mond van de man zien wanneer deze klaar was met zijn zin en dan kon hij onmiddelijk zijn hand opsteken voor een vraag of een antwoord. Joshua:+3 voor je mooie post. |
![]() |
|
| Deleted User | Dec 25 2007, 11:57 AM Post #8 |
|
Deleted User
|
Joshua keek geïntrigeerd naar de jongen van Huffelpuf die als eerste zijn hand omhoog stook. Joshua wilde net zeggen dat hij mocht beginnen te spreken, toen hij zijn mond al open trok en Joshua liet zijn gebaar dus maar achterwegen. De jongen sprak over van alles. Over dat kinderen een toverstok mochten dragen vanaf hun elfde jaar, tot de verschillende artikelen die gewijd waren aan het bezitten van een toverstok. Joshua kon alleen maar zeggen dat hij onder de indruk was van wat deze jongen allemaal in één ontiegelijk saaie zin had gezegd. Hij kon er niet onderuit, want dit was een antwoord wat niet alleen het antwoord was op zijn vraag, maar eigenlijk ook zijn andere vragen had aangevuld en even was Joshua van zijn voetstuk geslagen. Die jongen kon net zo goed voor de klas gaan staan. Hij zou waarschijnlijk nog beter les geven dan Joshua. Even keek Joshua verbaasd naar het starende gezicht van één van de Ravenklauwse meisjes in zijn klas. Zij had schijnbaar ook niet veel zin om in actie te komen en het zou Joshua ook niks verbazen als hij dadelijk die ogen van het meisje zou zien dichtvallen. Als Mattia geen einde had gemaakt aan zijn zin, had Joshua dat ook wel meegemaakt, maar de jonge Huffel had op het juiste moment zijn mond gehouden, waardoor er nu een vooral verbaasde stilte in de klas hing. Hij had het voor elkaar gekregen om iedereen, inclusief de leraar, zijn mond te snoeren. “Nou, ik weet niet wat ik moet zeggen”, zei Joshua nog steeds van zijn voetstuk geduwd, “je hebt helemaal het juiste antwoord gegeven en niet alleen het juiste antwoord. Je hebt nogal antwoord gegeven op een aantal vragen die ik in deze les wilde gaan vragen.” Hij keek de jongen nog eens geïntrigeerd aan. “Dat levert Huffelpuf vijf punten op. “ Hij keek door de klas heen, maar weinig leerlingen leken onder de indruk te zijn van het antwoord van Mattia. Joshua was echter van zijn sokkel geblazen en probeerde er weer bovenop te klimmen. “Misschien dat iemand anders mij kan vertellen hoe ze het hebben besproken om het te doen met toveren in het bijzijn van dreuzels.” Joshua keek wat onzeker, maar wist zeker dat hij zekerheid uitstraalde. Het was tenslotte toch zijn terrein en zijn les. Mattia had het hier niet echt over gehad en misschien wilde iemand anders wel een goed antwoord geven, dat scheelde dan ook toch mooi. Hij keek naar Mattia en toen weer naar de anderen in de klas, “tenzij Mattia heel graag ook hier een volledig +5 punten voor Huffelpuf voor het uitzonderlijk volledige antwoord van Mattia Padrone |
|
|
| Deleted User | Dec 29 2007, 07:32 PM Post #9 |
|
Deleted User
|
Op naar de les Geschiedenis van de Toverkunst. Veronica keek op het lijstje dat ze gemaakt had. Dit vak werd gegeven door Joshua Leefling. Ze dacht even diep na. Was dat niet die leraar met die twee afzichtelijke kinderen? Veronica trok haar neus op. Een verschrikkelijke man. Ze verwachtte niet al te veel van zijn lessen, er zou vast niet al te veel nuttigs in gedaan worden. Dat was eigenlijk des te beter, zo kon ze meer aantekeningen maken. En hoe meer aantekeningen, hoe meer reden om hem niet meer les te laten geven. Veronica pakte vastberaden de deurklink vast en liep zonder kloppen de ruimte binnen. Het was akelig stil in de ruimte, alsof iemand net iets heel slims gezegd had. Veronica vond het niet prettig als er stiltes vielen zonder dat zij daar de oorzaak van was. Zonder de leerlingen ook maar even aan te kijken liep ze op de docent af. "Goedendag, professor Leefling neem ik aan? Zoals u weet ben ik deze maand begonnen de lessen te inspecteren, en vandaag is het uw beurt. Doe alsof ik er niet ben, en ga gewoon door met de les. Sorry voor de onderbreking." en zonder op antwoord te wachten toverde ze een stoel te voorschijn, ging zitten en keek de leraar Geschiedenis van de Toverkunst geïnteresseerd en tegelijkertijd ook verveeld aan. |
|
|
| Hannah Felagund | Feb 11 2008, 09:09 PM Post #10 |
![]() ![]()
|
De zon scheen door het raam op Hannah's gezicht. 'Nee zon, laat me slapen. Ik heb gister veel te lang geleeheerd!' Knirde ze. Maar tot haar niet zo'n grote verbazing, bleef de zon gewoon schijnen. Alsof ze werkelijk dacht dat er nu, opeens uit het niets, flats! Boem! Klets! , Grote zwarte/donkergrijze regenwolken tevoorschijn kwamen en de zonnestralen zouden laten doen verdwijnen. En tot waarschijnlijk ieder persoons, die verstand had, verbazing, dacht Hannah dat echt. Het liefst lag ze heerlijk half op de grond, snurkend te slapen. Ja. Dat zou pas leven zijn. Heerlijk zonder regeltjes leven. Jammer maar helaas. Die zouden er weliswaar altijd zijn en altijd blijven. Gelukkig maar. Want als Hannah alles mocht veranderen had ze ze allemaal verbrandt en zou er een grote chaos ontstaan. Leve de wetten dus! Een half uur tot drie kwartier later werdt Hannah gek van de zon en stond maar op. Ze zag niemand meer in de leerlingenkamer. Al maakte dat haar niet echt uit. In een slaktempo sjokte ze naar de badkamer en waste ze zich, enz, enz. Eenmaal terug bij haar bed pakte ze haar tas en gooide al haar boeken erin die ze vandaag nodig had. Nogsteeds zag ze niemand. Hannah werdt nu wel een beetje bezorgt. Stel dat het ontbijt al begonnen was?! Dan zou ze tijdens de lessen heel hongerig zijn. EN dan zou ze flauw vallen, en dan problemen krijgen. Of een grote bak chocolade. Maar wacht! Stel dat het pure chocolade was, en geen melk of -witte chocolade? Dan zou ze overgeven en weer flauwvallen. Net zolang tot het weer opnieuw gebeurde, en opnieuw en nog een keer opnieuw!? Dat zou ze werkelijk NOOIT overleven. Ze schrok bij de gedachte alleen al. Zelfs toen ze in de grote zaal was zag ze nog maar een paar mensen, de rest was gewoon leeg. Wat was er nou met de hele school aan de hand? Waren die paar leerlingen een stel dooddoeners ofzo? Stond ze op het punt vermoord te worden?! Zou ze pure chocolade krijgen in plaats van witte? Wat was er toch met de hele wereld aan de hand?! Hannah keek snel op de klok en meteen werden haar ogen groot. Was het al zo onmogelijk laat? Chips, ze was te laat voor die oersaaie les van een niet-oersaaie leraar met niet-oersaaie mede-leerlingen. Wat moest ze doen? Ze begon al in paniek te raken. Snel rende ze naar de tafel, en schreef ze snel iets op papier. Meteen daarna rende ze de trappen op richting het lokaal. Nu nog maar hopen dat hij niet al te boos zou worden. Al snel was Hannah bij het lokaal, al hijgde ze wel. Ze rende met 3 treden te gelijk en viel ook nog een keer van de halfe trap. Ze liep naar het deur gat en begon met praten 'Sorry dat ik zo laat ben, maar ik was mijn ehm. Euhh.' Ze haalde snel het briefje uit haar zak en begon hem voor te lezen. Sorry dat ik zo laat ben, maar ik was mijn staf kwijt tijdens het oefenen voor Bezweringen. Omdat ik een spreuk hem ergens heen blies en ik hem toen niet meer kon vinden. Meteen toen ze klaar was toverde ze echt letterlijk een 'big smile' op haar gezicht. Niet dat de professor daar echt in zou trappen. Zo achterlijk was hij nou ook weer niet, hoopte Hannah, maar bleef rustig wchten tot jij iets zei. Aangezien ze vast wel naar die engerd van een Vilder kon opdonderen. Joshua: Lieve schat, lees jij mijn regels en mededelingen eens goed door ;) +4 voor je post en +1 voor je aanwezigheid |
![]() |
|
| Mirry Davis | Feb 12 2008, 01:31 PM Post #11 |
![]()
|
Awww, wat schattig! Een groene was gekomen en het sprak! Glimlachend keek Mirry naar de Zwadderaar terwijl hij er in gedachten een naam bij probeerde te plaatsen. Hij was in ieder geval niet Kay, die was er helemaal nog niet. Misschien had hij zich wel verslapen? Nou ja, het moest zijn aandacht bij deze groene houden. Het was geen Kay, maar één les kon het vast wel. Daarom klopte hij hem aarzelend op zijn hoofd en zei vrolijk: "Natuurlijk ben ik een Huffel, ik ben zo blij dat je niet kleurenblind bent!" Hij trok zijn hand terug en een zuigend geluid weerklonk, terwijl op hetzelfde moment Mirry zijn gezicht compleet uitdrukkingloos werd. Had zijn hand nu net vast gezeten aan die Zwadderaar? Dit nam zijn aandacht zodanig in beslag dat hij de vraag van Professor Leefling helemaal miste en ook het antwoord van Mattia, maar dat was slechts een klein detail. Zijn hand had vastgezogen gezeten in een substantie die Mirry niet nader wilde benoemen, maar wat toch op het hoofd van die Zwadderaar zat! “Misschien dat iemand anders mij kan vertellen hoe ze het hebben besproken om het te doen met toveren in het bijzijn van dreuzels.” Mirry vind de woorden op en zei zonder zijn blik van Aristo af te halen op afgeleide toon: "Zijn er niet allerlei stoffige tovenaars uit allerlei landen bijeen gekomen om het statuut van geheimhouding af te roepen ter bescherming van dreuzels? Gewoon een hoop tovenaars in een grote ruimte die een stemming hielden?" Vervolgens vroeg hij aan Aristo: "Ben je besmettelijk?" Hij leek helemaal niet gemerkt te hebben dat hij net een antwoord aan Professor Leefling had gegeven.. Joshua: Lolbroek :lol: +2 punten. |
![]() |
|
| Mattia Padrone | Feb 12 2008, 04:25 PM Post #12 |
![]()
|
Nou kon je veel zeggen over de ultragewoonheid van deze dag, maar het feit dat een huffelpuffer als Mirry een Zwad had beledigd was toch al hoogstens ongewoon te noemen. Natuurlijk deed Mirry het niet expres, dat deed hij immers nooit, maar hij had het m toch geflikt en dát kon Mattia wel waarderen. Zwadderich was een nobele afdeling, maar diens leerlingen waren vaak tot aan de waanzin gedreven en geestelijk niet helemaal in orde. Nou was Wardner nog oké, dat wilde zeggen, Wardner had nog geen openlijke hostiliteit verklaard aan Huffelpuf. Dat was dan de tweede ongewoonheid van deze dag. Na een moment gewacht te hebben op een reactie van Aristo Wardner, die tot nu toe nog bleek uit te blijven, richtte Mattia zich tot Mirry, wiens blik toch ietwat zorgelijk stond. "Maak je maar geen zorgen, hij is niet besmettelijk. Ik denk alleen wel dat dit met het verstrijken van de tijd steeds meer verergerd. Je moet maar extra aardig tegen hem doen voortaan." Mattia knikte vriendelijk naar Mirry en grijnsde vol vermaak naar Aristo. Dat hij ooit zoveel plezier zou kunnen beleven aan een les Geschiedenis. En dat hij ooit naar een Zwad zou kunnen kijken zonder enkele zware haatgevoelens te koesteren... Erg buitengewoon. Joshua: +2 voor de...ultragewoonheid. |
![]() |
|
| Deleted User | Feb 14 2008, 01:26 PM Post #13 |
|
Deleted User
|
Een licht briesje kwam het lokaal door. Het begon te tochten en Joshua kon maar één reden bedenken waarom het zou gaan tochten. Als een reflex, keek hij naar de deur en daar zag hij een vrouw. Een vrouw was in de deuropening verschenen en ze had niet eens een toverstok in haar hand. Had ze zojuist toverstokloze magie gebruikt? Hij vroeg het zich af. Als ze dat werkelijk had gedaan, vroeg Joshua zich af wat ze deed bij de onderwijsinspectie. Het was een gave om toverstokloze magie goed toe te passen. Er waren niet zo heel veel mensen die dat goed konden. Hij kon het zelf ook bij sommige dingen, maar hij maakte niet de deur open met magie, met zijn handen. Hij vond het ronduit verbijsterend en vroeg zich werkelijk af waar ze dat allemaal had geleerd. Zijn blik viel op haar gelaat en hij vroeg zich af wat ze nu liever deed. Mensen afzeiken, of gewoon stil in een hoekje zitten en de boel in de gaten houden. Waarschijnlijk een beetje een combinatie ertussen, maar om de een of andere reden beviel het hem niet en dat baarde hem zorgen. Wat moest ze op Zweinstein? Ze hadden het hier prima naar hun zin en Joshua kon geen reden bedenken waarom ze nou hier zouden moeten zijn. Hij had gehoord van vermeende duistere activiteiten, maar hij had zelf nog niks meegemaakt, waardoor het zo zou veranderen op Zweinstein. Zweinstein was een huisvesting die veiligheid moest uitstralen, niet eentje waar dooddoeners hun gang zouden kunnen gaan. Dat nam Joshua tenminste aan. Hij voelde zich een beetje verward worden. Dat mens had een slechte invloed op hem. En als klap op de vuurpijl sprak het. Het was een wonder. Hij zou bijna flauwvallen, maar ze bewoog haar mond toch echt en er kwamen ook nog eens echte woorden uit. Het begon eng te worden. Misschien moest hij straks nog naar een inrichting. Ze sprak over het feit dat ze de lessen aan het inspecteren was en dat hij maar moest doen alsof zij er niet was. Doen alsof zij er niet was? Wie zou haar nou over het hoofd kunnen zien? Die was niet aardig en Joshua probeerde die gedachte uit zijn hoofd te krijgen. De verontschuldiging was dan wel weer aardig. Je zou het bijna niet verwachten, maar ze deed het echt. Het zou nog eens een moeilijke zaak worden hier. Het kon haast niet meer erger worden toen er ook nog een Huffel, iemand uit zijn eigen afdeling, veel te laat het lokaal kwam binnenlopen. De deur was niet meer gesloten en ze kon zo binnenstruinen. Joshua voelde zich beschaamd. De onderwijsinspectrice in zijn les op het moment dat iemand van zijn eigen afdeling te laat kwam. Hoe moest hij dat in hemelsnaam nu gaan oplossen. Hij besloot het meisje streng aan te kijken en langzaam zette hij zijn gezicht in de plooi. “Sinds wanneer is een toverstaf van toepassing bij Geschiedenis van de Toverkunst jongedame?”, vroeg Joshua. Hij had weeral eens gelijk. Ze had moeten weten dat dit excuus een hele slechte zou zijn, want bij geschiedenis van de toverkunst ging het niet over het toepassen van de toverkunst, maar over waarvoor de toverkunst allemaal al was toegepast. Hij keek haar aan. “Ik denk dat jij na de les mijn kantoortje wel weet te vinden.” Hij keek haar even aan en wenkte haar toen naar een plaats. Het was ondertussen Mirry die hem antwoord gaf. Hij glimlachte. De jongen had wel gelijk, maar het was niet helemaal de bedoeling dat hij op die manier antwoord gaf. Joshua had de vraag wat anders geïnterpreteerd dan de jongen. “Op zich heb je helemaal gelijk meneer Davis”, zei Joshua, “en daarom krijg je ook twee punten. Echter bedoelde ik meer, dat ze een wet hebben over het toveren in het bijzijn van dreuzels. Weet iemand redelijkerwijs hoe deze wet is opgebouwd, wat erin staat, hoe we moeten omgaan met het toveren in de nabijheid van dreuzels?” Hij hoopte dat de vraag nu wel duidelijk was, want hij had geen zin om de vraag nog een keer te stellen. Hij keek de klas rond. “Misschien dat onze nieuwe binnenkomer die vraag wel kan beantwoorden?” Zijn blik gleed naar die van de laatkomer. Hij glimlachte nu vriendelijk, zoals hij eigenlijk altijd deed. +2 lespunten voor Mirry Davis |
|
|
| Mattia Padrone | Mar 6 2008, 10:56 AM Post #14 |
![]()
|
Hannah was te laat en nu ze iets gevraagd werd wat haar punten op zou kunnen leveren hield ze haar mond stijf dicht. Vast een ernstige vorm van plankenkoorts of iets dergelijks. Faalangst ofzo. De situatie kwam Mattia allemaal heel bekend voor. "Professor? Misschien hult zij zich uit respect in mysterieus stilzwijgen, zoals een eerbare student betaamd. Ik zal voor haar antwoordden, zodat zij haar boeken uit haar tas kan halen terwijl ik praat en wij daar geen tijd aan verliezen." Mattia knikte naar de professor, ten teken dat hij het allemaal goed bedoelde. "Artikel 7 van de wet stelt dat toveren in het bijzijn van Dreuzels onder uitzonderlijke omstandigheden is toegestaan. Tot die uitzonderlijke omstandigheden behoren situaties die levensbedreigend zouden kunnen zijn voor de heks of tovenaar in kwestie, dan wel andere heksen, tovenaars of Dreuzels die zich op de plaats van de feiten bevinden. Men zal bewijs moeten leveren van de bovenstaande situatie. Hievoor mag een verdachte onder Rechterhandvest van de Wikenweegschaar een getuige à decharge oproepen." Dat was Mattia's bloedeigen moeder echter niet gelukt. Mattia wist ook wel dat ze niet in een levensbedreigende situatie had gezeten, maar dat ze gewoon haar ex-man de stuipen op de rug wilde jagen met haar snerende magisch vergrootte stem. En dan kan het wel eens voorkomen dat de dreuzelburen het horen. Zij met haar wilde bruine lokken en ogen zo groen als de diepse duisterste wouden. Zij was zijn moeder, maar had zijn vader in het ongeluk gestort door er met het meeste van zijn geld vandoor te gaan en nooit meer iets van zich te laten horen. Mattia schudde zijn hoofd droevig bij die gedachte. Haar aanwezigheid in hem was duidelijk te zien aan zijn eigen groene ogen en warrige bruine haar. Elke dag moest hij zijn spiegelbeeld toespreken dat hij niet was als zijn moeder, dat zijn vader hem een goede opvoeding had gegeven en dat Elena als een moeder voor hem was. Aan het geld had zijn moeder weinig gehad in haar korte tijd in Azkaban. Hoe het haar later vergaan is, dat wist Mattia niet. Dat wist eigenlijk niemand, behalve zijzelf. Joshua: 3 punten voor de wijze van opbouwen van een post die ook nog eens makkelijk en vlot te lezen is. |
![]() |
|
| Deleted User | Mar 9 2008, 10:14 PM Post #15 |
|
Deleted User
|
Alice keek op. Ze had de halve les een beetje zitten dutten, want ze was een keer niet zo gebiologeerd door de aanwezigheid van hun leraar Geschiedenis van Toverkunst en dit leverde niet veel goeds op. Echter was ze nu toch echt even geschrokken. Ze had dingen gehoord die haar oren te boven gingen. Het was wel heel vreemd wat ze nu mocht meemaken en dit zou nog wel eens een mijlpaal kunnen zijn in haar leerling op Zweinstein. Zojuist wisten de Huffels zich beter te scharen dan de Raven. Ze hadden niet alleen antwoorden die goed waren, maar ze hadden tegenwoordig ook nog iemand die wel heel erg op een Raaf leek. Mattia deed zojuist alsof hij een boek van dit vak had ingeslikt en de woorden voorlas die hij te horen kreeg. Dit was niet alleen eng, maar ook nog eens verbazing en indrukwekkend. Bovendien deed hij daarmee niet goed aan het puntentotaal van Ravenklauw, maar zeg nu zelf, wie was er van Ravenklauw, zeker van de tweedejaars, zo goed om veel punten binnen te halen? Dat was haast onmogelijk en vandaar ook dat ze besloot om het maar aan te kijken. Ze hief haar hoofd van haar armen en voelde hoe de warmte die daar was gecreëerd ineens begon te verdwijnen. Het had bijna kippenvel tot gevolge, maar dit punt was nog net niet aangebroken. In plaats daarvan, bewogen haar zwarte haren zich naar achteren en keek ze nog eens naar de leraar. Hij moest zijn haren weer aan laten groeien, want dat stond hem toch wel beter. Niet dat hij nu niet mooi was, maar dit was toch iets anders. Alice wilde, wanneer ze naar mensen keek, toch al wel graag lang haar zien. Waarom wist ze zelf ook niet, maar lang haar sprak haar schijnbaar meer aan dan kort haar. Vandaar dat ze niet altijd naar jongens kon kijken. Dat was nu eenmaal zo. Alice keek naar Mattia. De jongen was hier, in dit gezelschap, absoluut niet de knapste, maar van binnen zou er bijna niemand aan hem kunnen tippen. Mattia was namelijk een prima jongen die graag wat extra’s over had voor de mensen om zich heen. Dat was hij en die Mattia was een deel geworden van Alice haar leven, hoe ze het nou wende of keerde. Ze voelde dan ook een soort gloed toen ze had gezien dat hij de woorden zojuist had gesproken. Mattia kon de rest wel een poepie laten ruiken. Daar was hij schijnbaar nog best goed in. Alice gaf hem een glimlach en besloot toen maar dat ze zich ging concentreren op het maken van tekeningen op het blaadje dat voor haar lag. De les zou spoedig toch wel voorbij zijn. Daar was de leraar te voorspelbaar voor. |
|
|
| 1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous) | |
| Go to Next Page | |
| « Previous Topic · 2010-2011 · Next Topic » |
- Pages:
- 1
- 2









1:33 AM Jul 11
Zweinstein Aftermath Partners